Doesburg is hot!

Er is iets vreemds. Ik merk het sinds het begin van dit jaar: Doesburg begint gewild te worden! En dat zeg ik niet omdat ik toevallig met veel plezier in een middeleeuws stadje in het groen woon.

Het heeft te maken met mijn gasten. Naast de gebruikelijke redenen voor een verblijf als de Veluwe, rust, groen en kunst, geven nieuwe gasten als reden voor hun bezoek een mogelijke verhuizing naar het Hanzestadje aan.

Sfeer proeven

“We willen even sfeer komen proeven, even kijken of het iets voor ons is. Het ziet er zo leuk uit, de stad is zo druk en we zijn toe aan iets nieuws.” Een greep uit de berichtjes die ik kreeg als mensen boekten.

Het begon met een stel dat zomaar op de bonnefooi wat op een kaart geprikt had. Ze waren om verschillende redenen op Doesburg en op Zierikzee uitgekomen. Ze kwamen een paar keer logeren. Iedere keer aten ze gezellig mee en het werd uiteindelijk: Doesburg. Inmiddels wonen ze in een schattig huisje in de binnenstad en drinken we regelmatig een borrel samen.

Tai chi

Nou kan dat toeval zijn maar toen kreeg ik bericht van mensen uit Engeland. Een gezin, of ze het huis konden huren want ze wilden vanwege de Brexit terug naar Nederland en na lang zoeken leek Doesburg hen wel wat. Niet dat ze ooit in het stadje waren geweest, maar het had alle plussen die ze zochten. Ze wilden een week rondfietsen met de kinderen en kijken of het wat werd. Ons huis was echter al verhuurd en ik weet niet of het uiteindelijk wat geworden is.

Na hen kwam een stel uit Utrecht. De stad was te druk. Ze wilden een plek waar ze in alle rust Tai Chi konden oefenen en toch een boek op een terras konden lezen. Door het keukenraam zag ik hoe in mijn tuin de Chinese bewegingskunst werd uitgevoerd.

Veilig genoeg

Even later volgde weer een gezin. Ze hadden hun zinnen gezet op Zutphen maar een avondje Doesburg bracht hen op andere gedachten. Ze zijn nu hard op zoek naar een huis. Een ander echtpaar uit het noorden van Holland was eveneens een weekend naar het stadje gekomen om sfeer te proeven. Balorig deden ze een bod op een huis aan de kade. Afgelopen weekend ging ik bij ze op de koffie met uitzicht op mijn IJssel.

Gisteren volgde een jonge kunstenares die hier een plekje zoekt. Liefst iets ouds, mag ook een schuur zijn. Ze ging ’s nachts een rondje door het stadje lopen om te zien of het veilig genoeg voelde voor een vrouw alleen. “Ja”, luidde de conclusie bij het ontbijt. “Ik zou hier zo kunnen wonen.”

Met de hond lopen

En vandaag kwam een kunstenares uit Engeland. Haar man had plots een baan in Duiven, maar Duiven trok niet om te wonen. Dus kwamen ze op Doesburg uit. Morgen gaan ze op huizenjacht.

Allemaal dwingen ze mij ook weer om na te denken over mijn woonplaats. “Waar kun je naar de sauna, welke school vind jij goed, waar ga jij met je honden lopen? Weet jij een goede makelaar? Hoe hoog zijn de gemiddelde huurprijzen? Wat zijn de nadelen van het stadje? Op die laatste vraag weet ik eigenlijk geen antwoord. Of het zou moeten zijn dat we geen station hebben.

Inflatie

Het is wonderlijk hoe steden aan inflatie onderhevig kunnen zijn om vervolgens in andere tijden weer op te bloeien. Ik denk aan Rotterdam dat ik 20 jaar geleden tegen mijn zin verliet. Toen was het een stad die het altijd af moest leggen tegen Amsterdam. Een stad voor de liefhebber. Inmiddels is de stad hotter dan hot. En terecht.

Doesburg was tot de jaren 70 zo oninteressant en arm dat zelfs de banken – toch verantwoordelijk voor heel wat architectonische gedrochten – er geen been inzagen hier te bouwen. Die armoede werd uiteindelijk een voordeel. Kunstenaars betrokken de verwaarloosde en goedkope middeleeuwse panden, knapten ze op en zie nu het resultaat.

Rotterdam en Doesburg. Nu ik er over nadenk…zou ik soms een trendsetter zijn?